شعری به لهجه شهرضایی به یاد استاد پریش
به یاد استاد پریش
استقبال از غزلی از ایشان به این مطلع
کفتری طالحی ما دربدرا پر ندرد
کارا بار چاق خبر از این درا اون در ندرد
روضه ما دربدرا (به لهجه شهرضایی)
دلدا به دونیا نبند جز نِکبتا شر نَدَرِد
یه کارومسرا خرابس درا پیکر ندرد
این دو روز عمردا یه کارکون کا به درد کِس بخورد
رامبری کا مُردنام بر هوشکی بگذر ندرد
چنزه با مالیحروم حجا زیارت میکونی
کِس اَزُد سوبا قیومت صنارام ور ندرد
یهتیکه نون ندادی دس یه فقیرا مستحق
سفره نرذی میندازی، ته ندرد، سر ندرد
میری بر هیئت علومت میسونی خودا تومن
وقتی کا بچه یتیم، کتابا دفتر ندرد
بهخودود بر یه جا مُر تو پوشونی صَتمه نزن
اجری پیش خودا ریاکار روزی محشر ندرد
آدما وحشیشدن انگارخروسجنگیا کا
بسکی نوک زدن بههم بدنشونام پر ندرد
پسره چنزه قُهی چاقو نکش، مردونگی
کاری با ضعیفکشی با کارتا خنجر ندرد
اون یکی بهبونه عشق اسید بهیاروش میپاشد
آخه دل عاشق کا تاب، سوختنی دلبر ندرد
ما بههم رحم نمکونیم اووَخ میگویم خشسالیس
خودا رحمتی به این مردوما کشور ندرد
میبیند تصادفس بجا کُمِک هول میزند
نکونِد از صحنه با موبایلچی عکس ور ندرد
بسه محسن،روضه و پامَنبِری به قول «پریش»
«روضه ما دربدرا اکبر ا اصغر ندرد»
محسن مردانی
شهریورماه 1390
